prolog

Dwa lata wcześniej, 30 sierpień, 18:39

"Żegnaj, Effy"

Te słowa rozbrzmiewają w mojej głowie, kiedy patrzę na Jaia, który stoi przede mną. Chciał mnie przytulić, nie pozwoliłam. Zamiast tego zwyczajnie na siebie patrzymy, stojąc metr od siebie. Staram się nie płakać, staram się nie myśleć, że za dwadzieścia jeden minut on wsiądzie do samolotu i poleci do Włoch, do swojego ojca, zostawiając mnie z jego idiotycznymi braćmi.

Jesteśmy przyjaciółmi od prawdopodobnie zawsze. Miałam chyba cztery lata, kiedy przeprowadziliśmy się do Melbourne. Ich dom stoi na prawo od mojego i od zawsze bawiliśmy się u mnie na podwórku, czasem przychodził do mojego pokoju, kiedy padał deszcz lub było zimno. Przeszliśmy razem podstawówkę i teraz kiedy jestem w ostatniej klasie gimnazjum, on wyjeżdża do liceum we Włoszech.

Minuty mijają, Jai gorączkowo spogląda na swój zegarek, a ja zdenerwowana przygryzam wargę, patrząc na jego znoszone vansy. Nie jesteśmy najbogatsi, czasem ledwo starcza nam na jakieś wyjścia. To cud, że Jaiowi udało się dostać stypendium i wyjechać do Włoszech, gdzie będzie mógł dalej trenować. 

Stawiam krok w jego stronę i powoli wsuwam ręce pod jego ramiona i mocno tulę się do jego klatki piersiowej. Z moich oczu spływają łzy, a ja kurczowo palcami ściskam jego bluzę Adidasa. Zaczynam się trząść, nienawidzę go. 

Nienawidzę go za to, że mnie zostawia.

Ale kocham go za te wszystkie lata spędzone razem.

Wydaję z siebie ciche westchnienie i odsuwam się od niego. Nie patrzę mu w oczy, zwyczajnie się odwracam, chcąc odejść. Zatrzymuje mnie, łapiąc za mój nadgarstek. Odwracam się, szybko ścierając łzy z policzków. Puszcza mnie, po czym ściąga swoją bluzę przez głowę i podaje mi ją.

- To na pamiątkę. Pamiętaj, że wrócę, że będę się do ciebie odzywał, dzwonił, pisał, wysyłał listy. Nie zapomnij o mnie, Effy. Jesteś dla mnie wszystkim - wyszeptuje. Odbieram od niego ubranie i uśmiecham się marnie przez łzy. 

- Nie zapomnę - odpowiadam, a głos z terminarza ogłasza, że samolot do Włoch wkrótce odleci.

Nie przytulamy się ani nic. Po prostu odchodzimy w swoje strony. 

Szybko biegnę do toalet i wchodzę do jednej z kabin. Zatrzaskuję ją i osuwam się na podłogę, po czym przeciskam głowę przez bluzę i wkładam ją na siebie, mocno tuląc do niej nos, by czuć jego zapach.

Zaczynam rzewnie płakać w jej rękawy.

___

#SweetNothingPL

Cóż ruszam z tym blogiem.

Wkład jest w tym duży mojej przyjaciółki, więc dziękuję za pomoc!

Mam nadzieję, że wam się spodoba i liczę na komentarze, to naprawdę motywuje do pisania dalszych rozdziałów ♥

Do następnego, mam nadzieję niedługo!

Chcę wam też życzyć wesołych świąt i bogatego mikołaja oraz pijanego i udanego sylwestra! I nie płaczcie, bo będziecie płakać przez cały następny rok! Kocham was ♥♥
ps. zapisujcie się w informowanych proszę!